چهارشنبه پنجم دی 1386

ثبت یک لحظه تاریخی، گسست در سنت

جناب آقاي ميثم صفر چي، حميده، فرشيد؛ فارغ از همه توجيهاتي كه مي شود براي رفتار هايمان داشته باشيم، براي رفتار هايم داشته باشم، من اشتباه كردم. منظورم اين است، به طور مشخص، كه شايد بهتر است در باره چند مسئله ساده تجديد نظر كنم:
۱. من وجود دارم. واقعا وجود دارم.
۲. ديگري واقعيت دارد.
۳. من براي مورد شناسايي قرار گرفتن به ارتباط با ديگري نياز دارم.
۴. چگونگي كيفيت شناسايي من در ديگري به من بستگي دارد؛ به نشانه هايي كه از من به ديگري منتقل مي شود.
۵. من در يك تعامل مداوم مورد شناسايي و باز شناسي ديگري قرار مي گيرم.
۶. رفتار من كه شكل دهنده تصور ديگري از من است در تعامل ميان اين دو به من شكل مي دهد.
۷. رفتار مسئولانه من نسبت به ديگري در واقع رفتاري مسئولانه نسبت به خود است.
۸. ميثم دوستت دارم. و تا وقتي اينجا برام ننويسي هيچ وقت ديگه نمی نويسم. يه چيزي هست كه بايد باور كني اونم اين مسئله اساسيه كه احساس طَرد شدن، ناديده گرفته شدن و كُلا به حاشيه رانده شدن انسان را به طَرَفِ رفتاري حُل مي ده كه.... قبول كن كه دو هفته گذشته فشار زيادي روم بوده....قبول كن كه كابوس كنكور و خوابگاه لعنتي و زندگي و......آستانه همه چيزمو پايين آورده. توجيح بسه. دوستت دارم همين.

نوشته شده توسط يك نفر شورشي در 11:22 | | لینک به این مطلب